ඩොක්ටර් ගේ ඩිස්පැන්සරිය අසල සිගමන් යදින සිගන්නා දිවා කාලයේ දී ඩිස්පැන්සරිය අසලින් ගමන් ගන්නවුන්ගේ දෙනෙතට සුලභ දර්ෂනයකි.
නිතරම සිනහමුසු මිහුණින් යුතු ඔහුගේ උඩු රැවුල යම් තේජවන්ත බවක් කියා පාන නමුත් ඔහුගේ සුදුමැලි බව විටෙක ඔහුගේ මුහුණට ගුප්ත බවක් එක් කළේ ය.
දිවා කාලයේ දී සිගමන් යැදීමෙන් රුපියල් හත් අට සියයක් සොයා ගන්නා ඔහු රාත්රියේ කොතැනකද කියාවත් සොයා ගත නොහැක. ඒ බව මධ්යම රාත්රියේ ඩිස්පැන්සරියෙන් පිටව යන වෛද්යවරයා හොදින් ම දනී.
නමුත් එක් දිනක් වෛද්යවරයා සිගන්නාව රාත්රී කාලයේ දී දුටුවේ ය.
"ආ.. රැට එහෙම කෑවද?" ඔහු ඇසුවේ ය.
පිළිතුරක් නැත.
වෛද්යවරයා සිගන්නා වෙත ලං විය. පුදුමයකි !!! සිගන්නා සෙලවෙන්නේ වත් නැත. කිහිපවරක්ම හඩ ගෑ වෛද්යවරයා සිගන්නාගේ නාඩි පරීක්ෂා කලේ ය. ඔහු ජීවතුන් අතර නැත. වික්ශිප්ත වූ වෛද්යවරයා වහාම සිගන්නාව රෝහල වෙත රැගෙන ගියේය. නමුත්, ප්රමාද වැඩිය. ඔහුගේ දිවි තොර වී ඇත.
මෘත ශරීරාගාරයට යැවූ ඔහුගේ දේහය පසුදින දැක ගැනීමට නොහැකි විය. නමුත් ඔහු සුපුරුදු පරිදි ඩිස්පෙන්සරිය ඉදිරි පස සිටියේ ය. වෛද්යවරයා ඉමහත් ත්රාසයට පත් විය.
"බය වෙන්න දෙයක් නෑ මහත්තයා. දවල්ට මම සල්ලි හම්බු කරාට රෑට මට වෙන දේ කවුරුවත් දන්නේ නෑ. මාව රැට මැරෙනවලු. එහෙම කිව්වේ මගේ අම්මා. අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම මාව දාලා ගියේ මං ගැන බය වෙලා. දවල්ට මේ ලෝකේ ඉන්න මම රෑට ඒ ලොකේ. පුදුම වෙන්න එපා."
"ඒත්" වෛද්යවරයාගේ මුවින් පිට වූයේ එපමණකි.